دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۲۳

دیدی که چه کرد یار ما‌؟ دیدی‌؟ — منصوبهٔ یار باوفا دیدی‌‌!

زین نوع که مات کرد دل‌ها را — آن چشمه زندگی‌، کجا دیدی‌؟

در صورت مات برد می‌بخشد — مقلوب‌گری چو او‌، که را دیدی‌؟

ای بسته بند عشق حقستت — کز عشق هزار دلگشا دیدی

بستان باغی اگر گلی دادی — برخور ز وفا اگر جفا دیدی

از بستانش سر خر است این تن — زان بحر گهر تو کهربا دیدی

از فرعونی چو احولی دادت — آن بود عصا و اژدها دیدی

امروز چو موسی‌ت مداوا کرد — صد برگ فشان از آن عصا دیدی

صیاد جهان فشاند شهدانه — آن را تو ز سادگی عطا دیدی

چون مرغ سلیم سوی او رفتی — دام و دغل و فن و دغا دیدی

بازت بخرید لطف نجینا — تا لطف و عنایت خدا دیدی

در طالع مه چو مشتری گشتی — ز الله عطای اشتری دیدی

چندان کرّت که در عدد ناید — این بستگی و گشاد را دیدی

تا آخر کار آن ولی نعمت — چشمت بگشاد توتیا دیدی

از چشمه سلسبیل مِی خوردی — عشرت‌گه خاص اولیا دیدی

چون دعوت اشربوا پری دادت — جولان‌گه عرصه هوا دیدی

وآنگه ز هوا به سوی هو رفتی — بر قاف پریدن هما دیدی

پرواز همای کبریایی را — از کیف و چگونگی جدا دیدی

باقیش مجیب هر دعا گوید — کز وی تو اجابت دعا دیدی