دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۲۴

روز ار دو هزار بار می‌آیی — هر بار چو جان به کار می‌آیی

از بهر حیات و زنده کردن تو — در عالم چون بهار می‌آیی

عشاق همه شدند حلوایی — چون شکر قندوار می‌آیی

می درده و اختیار ما بستان — کز مجلس اختیار می‌آیی

از خلق جهان کناره می‌گیرد — آن را که تو در کنار می‌آیی

خاموش به حضرت تو اولیتر — کز حضرت کردگار می‌آیی

دیدیم تو را ز دست ما رفتیم — کز عالم پایدار می‌آیی

ای مرغ ز طاق عرش می‌پری — وی شیر ز مرغزار می‌آیی

ای بحر محیط سخت می‌جوشی — وی موج چه بی‌قرار می‌آیی