دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۲۶

ای دیده ز نم زبون نگشتی — وی دل ز فراق خون نگشتی

وی عقل مگر تو سنگ جانی — چون مایه صد جنون نگشتی

این یک هنرت هزار ارزد — کز عشق به هر فسون نگشتی

لیک از تو شکایت است دل را — کز ناله چو ارغنون نگشتی

ز اندیشه دوست بو نبردی — ز اندیشه خود فزون نگشتی

زان گرم نگشته‌ای ز خورشید — کز خانه تن برون نگشتی

چون گردش آفتاب دیدی — ماننده ذره چون نگشتی

چون آب حیات خضر دیدی — چون صافی و آبگون نگشتی

مرغ زیرک به پای آویخت — شکر است که ذوفنون نگشتی

زان درس جماد علم آموخت — تو مردم یعلمون نگشتی

شمس تبریز جان جان‌ها — ز اول بده ای کنون نگشتی