دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۲۷

گر وسوسه ره دهی به گوشی — افسرده شوی بدان ز جوشی

آن گرمی چشم را که داری — نیش زهر است و شکل نوشی

انبار نعیم را زیان چیست — گر خشم گرفت کورموشی

آخر چه زیان اگر بیفتد — یک دو مگس از شکرفروشی

مر ناقه شیر را چه نقصان — گر دیگ شکست شیردوشی

شب بود و زمانه خفته بودند — در هیچ سری نبود هوشی

آن شاه ز روی لطف برداشت — سرنای و در او بزد خروشی

در خون خودی اگر بمانی — زین پس زان رو به روی پوشی

ماییم ز عشق شمس تبریز — هم ناطق عشق هم خموشی