دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۲۹

با این همه مهر و مهربانی — دل می‌دهدت که خشم رانی

وین جمله شیشه خانه‌ها را — درهم شکنی به لن ترانی

در زلزله است دار دنیا — کز خانه تو رخت می‌کشانی

نالان تو صد هزار رنجور — بی تو نزیند هین تو دانی

دنیا چو شب و تو آفتابی — خلقان همه صورت و تو جانی

هر چند که غافلند از جان — در مکسبه و غم امانی

اما چون جان ز جا بجنبد — آغاز کنند نوحه خوانی

خورشید چو در کسوف آید — نی عیش بود نه شادمانی

تا هست از او به یاد نارند — ای وای چو او شود نهانی

ای رونق رزم و جان بازار — شیرینی خانه و دکانی

خاموش که گفت و گو حجابند — از بحر معلق معانی