دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۳۱

بشنیده بدم که جان جانی — آنی و هزار همچنانی

از خلق نشان تو شنیدم — کفو تو نبود آن نشانی

الحمد شدم ز حمد گفتن — تا بوک بدان لبم بخوانی

جان دید کسی بدین لطیفی — کس دید روان بدین روانی

ای قوت قلوب همچو معنی — وی صورت تو به از معانی

ای گشته ز لامکان حقایق — از لذت کان تو مکانی

ای شاه و وزیر را سعادت — وی عالم پیر را جوانی

آن جان که از این جهان جهان بود — کردیش تو باز این جهانی

جانی چو تو باشد این جهان را — باقی بود این جهان فانی

جان چرب زبان توست اما — نبود به لسان تو لسانی