دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۳۲

ای ساقی باده معانی — درده تو شراب ارغوانی

زان باده پیر تلخ پاسخ — بفزای حلاوت جوانی

در بزم سرای شاه جانان — نظاره شاهدان جانی

جان‌ها بینی چو روز روشن — از لذت عشرت شبانی

بینی که جهان به حیرت آید — در حلقه خلق آن جهانی

مه را ز فلک فروفرستد — در مجلسشان به ارمغانی

و آن زهره نوای خوش برآورد — کو مطرب کیست آسمانی

این‌ها به همند و ما به خلوت — با دلبر خوب پرمعانی

رخ بر رخ ما نهاد آن شه — و آن باقی را تو خود بدانی

آن شاه کیست شمس تبریز — آن خسرو ملک بی‌نشانی