دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۳۵

برجه که بهار زد صلایی — در باغ خرام چون صبایی

از شاخ درخت گیر رقصی — وز لاله و که شنو صدایی

ریحان گوید به سبزه رازی — بلبل طلبد ز گل نوایی

از باد زند گیاه موجی — در بحر هوای آشنایی

وز ابر که حامله‌ست از بحر — چون چشم عروس بین بکایی

وز گریه ابر و خنده برق — در سنبل و سرو ارتقایی

فخ شسته به پیش گوش قمری — کموزدش او بهانه‌هایی

نرگس گوید به سوسن آخر — برگوی تو هجو یا ثنایی

ای سوسن صدزبان فروخوان — بر مرغ حکایت همایی

سوسن گوید خمش که مستم — از جام میی گران بهایی

سرمستم و بیخودم مبادا — بجهد ز دهان من خطایی

رو کن به شهی کز او بپوشید — اشکوفه بریشمین قبایی

می‌گوید بید سرفشانان — رستیم ز دست اژدهایی

ای سرو برای شکر این را — تو نیز چنین بکوب پایی

ای جان و جهان به تو رهیدیم — ز اشکنجه جان جان نمایی

از وسوسه چنین حریفی — وز دغدغه چنین دغایی

زان دی که بسی قفا بخوردیم — رفت و بنمودمان قفایی

ظاهر مشواد او که آمد — از شوم ظهور او خفایی

خاموش کن و نظاره می‌کن — بی زحمت خوف در رجایی