دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۳۶

چون سوی برادری بپویی — باید که نخست رو بشویی

در سر ز خمارت ار صداعی است — تصدیع برادران نجویی

یا بوی بغل ز خود برانی — یا ترک کنار دوست گویی

در سور مهی بنفشه مویی — کی شرط بود که تو بمویی

بی دام اگرت شکار باید — می‌دانک چو من محال جویی

ور گوش تو گرم شد ز مستی — صوفی سماع و های و هویی

ور هوش تو بی‌خبر شد از گوش — یک توی نه‌ای هزارتویی