دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۳۷

مجلس چو چراغ و تو چو آبی — وز آب چراغ را خرابی

خورشید بتافته‌ست بر جمع — رو تو ز میان که چون سحابی

بر خوان منشین که نیک خامی — کو بوی کباب اگر کبابی

در پیش شدی که حاجبم من — والله که نه حاجبی حجابی

چون حاجب باب را نشان‌هاست — دانند تو را که از چه بابی

گشتی تو سوار اسب چوبین — از جهل به حمله می‌شتابی

یا عشق گزین که هر سه نقد است — یا زهد چو طالب ثوابی

با بیداران نشین و برخیز — کاین قافله رفت تو به خوابی

از شمس الدین رسی به منزل — و اندر تبریز راه یابی