دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۳۹

ای یار یگانه چند خسبی — وی شاه زمانه چند خسبی

بر روزن توست بنده از کی — ای رونق خانه چند خسبی

ای کرده به زه کمان ابرو — برزن به نشانه چند خسبی

افسانه ما شنو که در عشق — گشتیم فسانه چند خسبی

ماییم چو میخ سر نهاده — بر روی ستانه چند خسبی

گر خنب ببسته است پیش آر — باقی شبانه چند خسبی

درده قدح شراب و چون شمع — بنشین به میانه چند خسبی

بشتاب مها که این شب قدر — آمد به کرانه چند خسبی