دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۴۰

بازم صنما چه می‌فریبی — بازم به دغا چه می‌فریبی

هر لحظه بخوانیم که ای دوست — ای دوست مرا چه می‌فریبی

عمری تو و عمر را وفا نیست — بازم به وفا چه می‌فریبی

دل سیر نمی‌شود به جیحون — او را به سقا چه می‌فریبی

تاریک شده‌ست چشم بی‌تو — ما را به عصا چه می‌فریبی

ای دوست دعا وظیفه ماست — ما را به دعا چه می‌فریبی

آن را که مثال امن دادی — با خوف و رجا چه می‌فریبی

گفتی به قضای حق رضا ده — ما را به قضا چه می‌فریبی

چون نیست دواپذیر این درد — ما را به دوا چه می‌فریبی

تنها خوردن چو پیشه کردی — ما را به صلا چه می‌فریبی

چون چنگ نشاط ما شکستی — ما را به سه تا چه می‌فریبی

ما را بی‌ما چو می‌نوازی — ما را با ما چه می‌فریبی

ای بسته کمر به پیش تو جان — ما را به قبا چه می‌فریبی

خاموش که غیر تو نخواهیم — ما را به عطا چه می‌فریبی