دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۴۱

ای آنک تو خواب ما ببستی — رفتی و به گوشه‌ای نشستی

ای زنده کننده هر دلی را — آخر به جفا دلم شکستی

ای دل چو به دام او فتادی — از بند هزار دام رستی

رستی ز خمار هر دو عالم — تا حشر ز دام دوست مستی

با پر بلی بلند می‌پر — چون محرم گلشن الستی

رو بر سر خم آسمان صاف — تا درد بدی بدی به پستی

دولت همه سوی نیستی بود — می‌جوید ابلهش ز هستی

گیرم که جمال دوست دیدی — از چشم ویش ندیده استی

ای یوسف عشق رو نمودی — دست دو هزار مست خستی

خامش که ز بحر بی‌نصیبی — تا بسته نقش‌های شستی