دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۴۲

ای آنک تو خواب ما ببستی — رفتی و به گوشه‌ای نشستی

اندر دلم آمدی چو ماهی — چون دل به تو بنگرید جستی

چون گلشن نیستی نمودی — چون صبر کنیم ما به هستی

چون باشد در خمار هجران — آن روح که یافت وصل و مستی

آن خانه چگونه خانه ماند — کز هجر ستون او شکستی

پنداشتی ای دماغ سرمست — کز رنج خمار بازرستی

در عشق وصال هست و هجران — در راه بلندی است و پستی

از یک جهت ار چه حق شناسی — از ده جهت آب و گل پرستی

بسیار ره است تا به جایی — کاندر سوداش طمع بستی