دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۴۴

روز طرب است و سال شادی — کامروز به کوی ما فتادی

تاریکی غم تمام برخاست — چون شمع در این میان نهادی

اندیشه و غم چه پای دارد — با آن قدح وفا که دادی

ای باده تو از کدام مشکی — وی مه به کدام ماه زادی

مستی و خوشی و شادکامی — سلطان دلی و کیقبادی

و آن عقل که کدخدای غم بود — از ما ستدی به اوستادی

شاباش که پای غم ببستی — صد گونه در طرب گشادی