دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۴۵

آخر گل و خار را بدیدی — روز و شب تار را بدیدی

بس نقش و نگار درشکستی — تا نقش و نگار را بدیدی

از عالم خاک برگذشتی — و آن گرد و غبار را بدیدی

می‌خند چو گل در این گلستان — کان جان بهار را بدیدی

بی کار شدی ز کار عالم — چون حاصل کار را بدیدی

چون باده ساقی اندرآمیز — چون رنج خمار را بدیدی