دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۴۸

می‌آید سنجق بهاری — لشکرکش شور و بی‌قراری

گلزار نقاب می‌گشاید — بلبل بگرفت باز زاری

بر کف بنهاده لاله جامی — کای نرگس مست بر چه کاری

امروز بنفشه در رکوع است — می‌جوید از خدای یاری

سرها ز مغاره کرده بیرون — آن لاله رخان کوهساری

یا رب که که را همی‌فریبند — خوش می‌نگرند در شکاری

منگر به سمن به چشم خردی — منگر به چمن به چشم خواری

زیرا به مسافران عزت — گر خوار نظر کنی نیاری

بشنو ز زبان سبز هر برگ — کز غیب بروید آنچ کاری

گشته‌ست زبان گاو ناطق — در حمد و ثنا و شکر آری

عذرت نبود ز یأس از آن کو — بخشد به کلوخ خوش عذاری

بابرگ شد آن کلوخ جان یافت — در شکر نمود جان سپاری

صد میوه چو شیشه‌های شربت — هر یک مزه‌ای به خوشگواری

بعضی چو شکر اگر شکوری — بعضی ترشند اگر خماری

خاموش نشین و مستمع باش — نی واعظ خلق شو نه قاری