دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۴۹

ای چشم و چراغ شهریاری — والله به خدا که آن تو داری

شمعی که در آسمان نگنجد — از گوشه سینه‌ای برآری

خورشید به پیش نور آن شمع — یک ذره شود ز شرمساری

وقت است که در وجود خاکی — آن تخم که گفته‌ای بکاری

آخر چه شود کز آب حیوان — بر چهره زعفران بباری

تا لاله ستان عاشقان را — از گلبن حق به خنده آری

بر پشت فلک نهند پا را — چون تو سرشان دمی بخاری

انگور وجود باده گردد — چون پای بر او نهی فشاری

مخدومی شمس حق تبریز — لطفی که هزار نوبهاری