دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۰

ای جان و جهان چه می‌گریزی — وی فخر شهان چه می‌گریزی

ما را به چه کار می‌فرستی — پنهان پنهان چه می‌گریزی

چون تیر روی و بازآیی — این دم ز کمان چه می‌گریزی

باری تو هزار گنج داری — زین نیم زیان چه می‌گریزی

ای که شکرت کران ندارد — بنشین به میان چه می‌گریزی

چون محرم هر شکر دهان است — از پیش دهان چه می‌گریزی

ایمن ز امان توست عالم — ای امن امان چه می‌گریزی

عالم همه گرگ مردخوار است — ای دل ز شبان چه می‌گریزی

خامش که زبان همه زیان است — تو سوی زیان چه می‌گریزی