دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۱

از قصه حال ما نپرسی — وز کشتن عاشقان نترسی

ای گوهر عشق از چه بحری — وی آتش عشق از چه درسی

آنجا که توی کی راه یابد — زان جانب چرخ و عرش و کرسی

ای دل تو دلی نه دیگ آهن — از آتش عشق چند تفسی

جان و دل و نفس هر سه سوزید — تا کی گویم ظلمت نفسی