دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۲

ای دلبر بی‌دلان صوفی — حاشا که ز جان بی‌وقوفی

از هجر دوتا چو لام گشتیم — دلتنگ ز غم چو کاف کوفی

آن دم که به طوف خود بطوفی — وآنگه که به خانه هم به طوفی

ما را بنمای مهر و الفت — چون معدن مهری و الوفی

مکشوف ز کشف توست اسرار — زیرا که کشوف هر کشوفی

آنی که بری خسوف از ماه — آن ماه نه‌ای که در خسوفی

آنی که بری کسوف از شمس — آن شمس نه‌ای که در کسوفی

در آحادیم ای مهندس — تو ساکن خانه الوفی

ای آحادی الوف را باش — کاین جا تو به منزل مخوفی