دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۴

روزی که مرا ز من ستانی — ضایع مکن از من آنچ دانی

تا با تو چو خاص نور گردم — آن نور لطیف جاودانی

تا چند کنم ز مرگ فریاد — با همچو تو آب زندگانی

گر مرگم از او است مرگ من باد — آن مرگ به از دم جوانی

از خرمن خویش ده زکاتم — زان خرمن گوهر نهانی

منویس بر این و آن براتم — بگذار طریق امتحانی

خاموش ولی به دست تو چیست — باران آمد تو ناودانی