دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۵

چون عشق کند شکرفشانی — در جلوه شود مه نهانی

بینی که شکر کران ندارد — خوش می‌خوری و همی‌رسانی

می‌غلط به هر طرف که غلطی — بر سبزه سبز بوستانی

گر ز آنک کله نهی وگر نی — شاهنشه جمله خسروانی

آن را بینی که من نگویم — زیرا که بگویمت بدانی

چون چشم تو وا کنند ناگه — بر شهر عظیم آن جهانی

ماننده طفل نوبزاده — خیره نگری و خیره مانی

تا چشم بر آن جهان نشیند — چاره نبود از این نشانی

بگریز به نور شمس تبریز — تا کشف شود همه معانی