دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۶

ای وصل تو اصل شادمانی — کان صورت‌هاست وین معانی

یک لحظه مبر ز بنده که نیست — بی آب سفینه را روانی

من مصحف باطلم ولیکن — تصحیح شوم چو تو بخوانی

یک یوسف بی‌کس است و صد گرگ — اما برهد چو تو شبانی

هر بار بپرسی ام که چونی — با اشکم و روی زعفرانی

این هر دو نشان برای عام است — پیشت چه نشان چه بی‌نشانی

ناگفته حدیث بشنوی تو — ننوشته قباله را بخوانی

بی خواب تو واقعه نمایی — بی آب سفینه‌ها برانی

خاموش ثنا و لابه کم کن — کز غیب رسید لن ترانی