دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۷

کژزخمه مباش تا توانی — هر زخمه که کژ زنی بمانی

پیر است عروس عیش دنیا — مرگش طلبی اگر ستانی

تا رخ ننمود جمله نور است — چون رخ بنمود شد دخانی

از سیل بلا چو کاه مگریز — در عشق و ولا چو پهلوانی

چون آب روان به هر نباتی — باید که حیات را رسانی