دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۸

مست می عشق را حیا نی — وین باده عشق را بها نی

آن عشق چو بزم و باده جان را — می نوشد و ممکن صلا نی

با عقل بگفت ماجراها — جان گفت که وقت ماجرا نی

از روح بجستم آن صفا گفت — آن هست صفا ولی ز ما نی

گفتم که مکن نهان از این مس — ای کفو تو زر و کیمیا نی

کاین برق حدیث تو از آن است — جز جان افزا و دلربا نی

گفتا غلطی که آن نیم من — ما بوالحسنیم و بوالعلا نی

گفتم که به حق نرگسانت — دفعم بمده به شیوه‌ها نی

کاین غمزه مست خونی تو — کشته‌ست هزار و خونبها نی

بالله که توی که بی‌توی تو — ای کبر تو غیر کبریا نی

گر ز آنک توی و گر نه‌ای تو — از تو گذری دو دیده را نی

گر فرمایی که نیست هست است — کو زهره که گویمت چرا نی

مغناطیسی و جان چو آهن — می‌آید مست و دست و پا نی

چون گرم شوم ز جام اول — غیر تسلیم در قضا نی

چون شد به سرم میم سراسر — می را تسلیم یا رضا نی

از بهر نسیم زلف جعدت — یکتا زلفی که جز دو تا نی

ای باد صبا به انتظارت — از بهر صبا و خود صبا نی

پس ما چه زنیم ای قلندر — اندر گره و گره گشا نی

گر ز آنک نه هر دمی خداوند — کو جز سر و خاصه خدا نی

مخدومی شمس دین تبریز — چون خورشیدش در این سما نی