دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۴

ماها چو به چرخ دل برآیی — چون جان به تن جهان درآیی

ماها چه لطیف و خوش لقایی — ای ماه بگو که از کجایی

داریم ز عشق تو براتی — وز قند لطیف تو نباتی

از لعل لبت بده زکاتی — ای ماه بگو که از کجایی

ای یوسف جان که در نخاسی — در حسن و جمال بی‌قیاسی

در ما بنگر چو می‌شناسی — ای ماه بگو که از کجایی

زان سان ز شراب تو خرابیم — کز خود اثری همی‌نیابیم

بفزای اگر چه می‌نتابیم — ای ماه بگو که از کجایی

در زیر درخت تو نشینیم — وز میوه دلکش تو چینیم

جز گلشن روی تو نبینیم — ای ماه بگو که از کجایی

هر دم که ز باده تو نوشیم — بس روشن جان و تیزگوشیم

بی هوش شدیم و بس به هوشیم — ای ماه بگو که از کجایی

از آتش‌هات در فروغند — فارغ از صدق وز دروغند

با قبله آتشین چو موغند — ای ماه بگو که از کجایی

ای رشک بتان و بت پرستان — آرام دل خراب مستان

پا را بمکش ز زیردستان — ای ماه بگو که از کجایی

شمس تبریز پادشاهی — در خطه بی‌حد الهی

از ماه تو راست تا به ماهی — ای ماه بگو که از کجایی