دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۵

آن شمع چو شد طرب فزایی — پروانه دلان به رقص آیی

چون جان برسد نه تن بجنبد — جان آمد از لحد برآیی

چون بانگ سماع در که افتاد — ای کوه گران کم از صدایی

کاین باد بهار می‌رساند — رقصانی شاخ را صلایی

در ذره کجا قرار ماند — خورشید به رقص در سمایی

هم آتش و دود گشته پیچان — از آتش روی جان فزایی

ماهی صنما ز روح بی‌جسم — شوخی شکری یکی بلایی

گه کوته و گه دراز گشتیم — با سایه صورت همایی

هم بر لب دوست مست گشتیم — نالان شده مست همچو نایی

بر باد سوار همچو کاهیم — اندر جولان ز کهربایی

چون پشه ز خون خویش مستیم — وز دیگ جگر دلا ابایی

اندر خلوت به هوی هویی — در جمعیت به های هایی

در صورت بنده کمینیم — در سر صفت یکی خدایی

این داد خدیو شمس تبریز — بی کبر ولیک کبریایی