دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۶

ای بی‌تو محال جان فزایی — وی در دل و جان ما کجایی

گر نیم شبی زنان و گویان — سرمست ز کوی ما درآیی

جان پیش کشیم و جان چه باشد — آخر نه تو جان جان مایی

در بام فلک درافتد آتش — گر بر سر بام خود برآیی

با روی تو کیست قرص خورشید — تا لاف زند ز روشنایی

هم چشمی و هم چراغ ما را — هم دفع بلا و هم بلایی

در دیده ناامید هر دم — ای دیده دل چه می‌نمایی

ای بلبل مست از فغانت — می‌آید بوی آشنایی

می‌نال که ناله مرهم آمد — بر زخم جراحت جدایی

تا کشف شود ز ناله تو — چیزی ز حقیقت خدایی