دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۷

گر یار لطیف و باوفایی — ور از دل و جان از آن مایی

خواهم که در این میان درآیی — ای ماه بگو که کی برآیی

چون صورت جان لطیف کاری — از حلقه چرا تو برکناری

وز یارک خود دریغ داری — ای ماه بگو که کی برآیی

برخیز که ما و تو چو جانیم — وز رازک همدگر بدانیم

آخر نه من و تو یارکانیم — ای ماه بگو که کی برآیی

دریاب که بر در خداییم — آخر بنگر که ما کجاییم

تا رقص کنان ز در درآییم — ای ماه بگو که کی برآیی

ای جان و جهان چرا چنینی — چون یارک خویش را نبینی

در گوشه روی ترش نشینی — ای ماه بگو که کی برآیی

چونی تو و آن دل لطیفت — و آن صورت و قامت ظریفت

خواهم که شوم شبی حریفت — ای ماه بگو که کی برآیی

در جمله عالم الهی — وز دامن ماه تا به ماهی

آن شد که تو گویی و بخواهی — ای ماه بگو که کی برآیی