دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۸

ساقی انصاف خوش لقایی — از جا رفتم تو از کجایی

گر بنده بگویمت روا نیست — ترسم که بگویمت خدایی

خاموش نمی‌هلی که باشم — راه گفتن نمی‌گشایی

می‌افشاری مرا چو انگور — معشوق نه‌ای مرا بلایی

گر چشم ببندم از تو کفر است — زیرا که تو نور می‌فزایی

ور بگشایم بگویی منگر — در ما تو بدیده هوایی