دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۹

برخیز و بزن یکی نوایی — بر یاد وصال دلربایی

هین وقت صبوح شد فتوحی — هین وقت دعاست الصلایی

بگشا سر خنب خسروانی — تا خلق زنند دست و پایی

صد گون گره است بر دل و نیست — جز باده جان گره گشایی

از جای ببر به یک قنینه — آن را که قرار نیست جایی

جز دشت عدم قرارگه نیست — چون نیست وجود را وفایی

بر سفره خاک تره‌ای نیست — هر سوی ز چیست ژاژخایی

عالم مردار و عامه چون سگ — کی دید ز دست سگ سخایی

ساقی درده صلا که چون تو — جان‌ها بندید جان فزایی

ما چون مس و آهنیم ثابت — در حیرت چون تو کیمیایی

در مغز فکن تو هوی هویی — وز خلق برآر های هایی

تا روح ز مستی و خرابی — نشناسد هجو از ثنایی

زین باده چو مست شد فلاطون — نشناسد درد از دوایی

دردی ده و عقل را چنان کن — کو درد نداند از صفایی

بر ناطق منطقی فروریز — از جام صبوحیان عطایی

تا دم نزند دگر نجوید — زنبیل و فطیر هر گدایی

خامش که تو را مسلم آمد — برساختن از عدم بقایی