دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۷۰

رخ‌ها بنگر تو زعفرانی — کز درد همی‌دهد نشانی

شهری بنگر ز درد رنجور — چون باغ به موسم خزانی

این درد ز غصه فراق است — از هیبت حکم آسمانی

بیم است فلک سیاه گردد — از آتش و ناله نهانی

دوزخ بنگر که سر برآورد — ناگه ز میان شادمانی

برخاست غریو جان ز هر سو — هان ای کس بی‌کسان تو دانی

فرمود که این فراق فانی است — افغان ز فراق جاودانی

یا رب چه شود اگر تو ما را — از هر دو فراق وارهانی

این گفته و بسته شد دهانم — باقی تو بگو اگر توانی