دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۷۱

ای قلب و درست را روایی — پیش تو که زفت کیمیایی

در ره خر بد ز اسب رهوار — از فضل تو کرده پیش پایی

گر پای سگی ره تو کوبد — بر شیر وغاش برفزایی

در عشق تو پاشکستگانند — دارند امید پرگشایی

در تو مگسی چو دل ببندد — یابد ز درت پر همایی

فضل تو «عَلَیَّ هَیِّنٌ» گفت — تا نگشاید ره گدایی

خاموش که هر محال و صعبی — آسان شود از کف خدایی