دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۹۱

هر دلی را گر سوی گلزار جانان خاستی — در دل هر خار غم گلزار جان افزاستی

گر نه جوشاجوش غیرت کف برون انداختی — نقش بند جان آتش رنگ او با ماستی

ور نبودی پرده دار برق سوزان ماه را — این زمین خاک همچون آسمان درواستی

در ره معشوق جان گر پا و پر کار آمدی — ذره ذره در طریقش باپر و باپاستی

دیده نامحرمان گردیده بودی عشق را — خود طناب خیمه‌های جمله بر دریاستی

گر نه خون آمیز بودی آب چشم عاشقان — بر سر هر آب چشمی نقش آن میناستی

روز و شب گر دیده بودی آتش عشق مرا — گرم رو بودی زمانه دی ز من فرداستی

خاک باشی خواهد آن معشوق ما ور نی از او — جای هر عاشق ورای گنبد خضراستی

حسن شمس الدین تبریزی برافکندی نقاب — گر نه اندر پیش او فراش لا لالاستی