دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۱۸

صنما چونک فریبی همه عیار فریبی — صنما چون همه جانی دل هشیار فریبی

سحری چون قمر آیی به خرابات درآیی — بت و بتخانه بسوزی دل و دلدار فریبی

دل آشفته نگیری خرد خفته نگیری — تو بدان نرگس خفته همه بیدار فریبی

ز غمت سنگ گدازد رمه با گرگ بسازد — رمه و گرگ و شبان را تو به یک بار فریبی

چه کنم جان و بدن را چه کنم قوت تن را — که تو جبار جهانی همه بیمار فریبی

قمر زنگی شب را تو کنی رومی مه رو — همه کوران سیه را تو به انوار فریبی

همه را گوش بگیری شنوایی برسانی — همه را چشم گشایی و به دیدار فریبی

تو نه آنی که فریبی ز کسی صرفه بجویی — تو همه لطف و عطایی تو به ایثار فریبی

تو صلاح دل و دینی تو در این لطف چنینی — که کمین خار فنا را سوی گلزار فریبی