دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۱۹

اگر او ماه منستی شب من روز شدستی — اگر او همرهمستی همه را راه زدستی

وگر او چهره هستی به سر دست بخستی — ز کجا عقل بجستی ز کجا نیک و بدستی

وگر او در صمدیت بنمودی احدیت — به خدا کوه احد هم خوش و مست احدستی

و اگر باغ نه مستی که در او میوه برستی — ز کجا میوه تازه به درون سبدستی

سبد گفت رها کن سوی آن باغ نهان شو — اگر این گفت نبودی نه مدد بر مددستی