دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۴۷

دل بی‌قرار را گو که چو مستقر نداری — سوی مستقر اصلی ز چه رو سفر نداری

به دم خوش سحرگه همه خلق زنده گردد — تو چگونه دلستانی که دم سحر نداری

تو چگونه گلستانی که گلی ز تو نروید — تو چگونه باغ و راغی که یکی شجر نداری

تو دلا چنان شدستی ز خرابی و ز مستی — سخن پدر نگویی هوس پسر نداری

به مثال آفتابی نروی مگر که تنها — به مثال ماه شب رو حشم و حشر نداری

تو در این سرا چو مرغی چو هوات آرزو شد — بپری ز راه روزن هله گیر در نداری

و اگر گرفته جانی که نه روزن است و نی در — چو عرق ز تن برون رو که جز این گذر نداری

تو چو جعد موی داری چه غم ار کله بیفتد — تو چو کوه پای داری چه غم ار کمر نداری

چو فرشتگان گردون به تو تشنه‌اند و عاشق — رسدت ز نازنینی که سر بشر نداری

نظرت ز چیست روشن اگر آن نظر ندیدی — رخ تو ز چیست تابان اگر آن گهر نداری

تو بگو مر آن ترش را ترشی ببر از این جا — ور از آن شراب خوردی ز چه رو بطر نداری

وگر از درونه مستی و به قاصدی ترش رو — بدر اندر آب و آتش که دگر خطر نداری

بدهد خدا به دریا خبری که رام او شو — بنهد خبر در آتش که در او اثر نداری