دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۶

یا من بنا قصر الکمال مشیدا — لا زال سعدا بالسعود مؤیدا

هز القلوب و ردها بصدوده — فغدا دماء العاشقین مبددا

یا ساکنین محال العشق فی قلق — تظنون ان العشق یترککم سدا

لا و الذی حاز الملاحه و البها — و لم یبق للعشاق حیلا و لا یدا

و ذلک شمس الدین مولا و سیدا — و تبریز منه کالفرادیس قد غدا