دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۶۳

وقت آن شد که بدان روح فزا آمیزی — مرغ زیرک شوی و خوش به دو پا آویزی

سینه بگشا چو درختان به سوی باد بهار — ز آنک زهر است تو را باد روی پاییزی

به شکرخنده معنی تو شکر شو همگی — در صفات ترشی خواجه چرا بستیزی

زیر دیوار وجود تو تویی گنج گهر — گنج ظاهر شود ار تو ز میان برخیزی

آن قراضه ازلی ریخته در خاک تن است — کو قراضه تک غلبیر تو گر می‌بیزی

تیغ جانی تو برآور ز نیام بدنت — که دو نیمه کند او قرص قمر از تیزی

تیغ در دست درآ در سر میدان ابد — از شب و روز برون تاز چو بر شبدیزی

آب حیوان بکش از چشمه به سوی دل خود — ز آنک در خلقت جان بر مثل کاریزی

ور نتانی بگریز آ بر شه شمس الدین — کو به جان هست ز عرش و به بدن تبریزی