دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۶۵

در رخ عشق نگر تا به صفت مرد شوی — نزد سردان منشین کز دمشان سرد شوی

از رخ عشق بجو چیز دگر جز صورت — کار آن است که با عشق تو هم درد شوی

چون کلوخی به صفت تو به هوا برنپری — به هوا برشوی ار بشکنی و گرد شوی

تو اگر نشکنی آن کت به سرشت او شکند — چونک مرگت شکند کی گهر فرد شوی

برگ چون زرد شود بیخ ترش سبز کند — تو چرا قانعی از عشق کز او زرد شوی