دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۶۶

گر گریزی به ملولی ز من سودایی — روکشان دست گزان جانب جان بازآیی

زین خیالی که کشان کرد تو را دست بکش — دست از او گر نکشی دست پشیمان خایی

رو بدو آر و بگو خواجه کجا می‌کشی ام — کآسمان ماه ندیده‌ست بدین زیبایی

رایگان روی نموده‌ست غلط افتادی — باش تا در طلب و پویه جهان پیمایی

گنده پیر است جهان چادر نو پوشیده — از برون شیوه و غنج و ز درون رسوایی

چو بدان پیر روی بخت جوانت گوید — سرخر معده سگ رو که همان را شایی

لا یغرنک سد هوس عن رایی — کم قصور هدمت من عوج الآ رایی

اشتهی انصح لکن لسانی قفلت — اننی انصح بالصمت علی الاخفایی

این همه ترس و نفاق و دودلی باری چیست — نه که در سایه و در دولت این مولایی

بیم از آن می‌کندت تا برود بیم از تو — یار از آن می‌گزدت تا همه شکر خایی

شمس تبریز نه شمعی است که غایب گردد — شب چو شد روز چرا منتظر فردایی