دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۶۹

هست اندر غم تو دلشده دانشمندی — همچو نقره‌ست در آتشکده دانشمندی

بر امید کرم و رحمت بخشایش تو — از ره دور به سر آمده دانشمندی

هست ز اوباش خیالات تو اندر ره عشق — خسته و شیفته و ره زده دانشمندی

چه زیان دارد خوبی تو را دوست اگر — قوت یابد ز چنین مایده دانشمندی

با چنین جام جنونی که تو گردان کردی — کی بماند به سر قاعده دانشمندی

کی روا دارد انصاف و جوانمردی تو — که به غم کشته شود بیهده دانشمندی

کی روا دارد خورشید حق گرمی بخش — که فسرده شود از مجمده دانشمندی

جانب مدرسه عشق کشیدش لطفت — تا ز درس تو برد فایده دانشمندی

نحس تربیع عناصر بگرفتش رحمی — تا منور شود از منقده دانشمندی

بس سخن دارد وز بیم ملال دل تو — لب ببسته‌ست در این معبده دانشمندی