دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۷۰

ای دریغا در این خانه دمی بگشودی — مونس خویش بدیدی دل هر موجودی

چشم یعقوب به دیدار پسر شاد شدی — ساقی وصل شراب صمدی پیمودی

رو نمودی که منم شاهد تو باک مدار — از زیان هیچ میندیش چو دیدی سودی

هیچ کس رشک نبردی که فلان دست ببرد — هر کسی در چمن روح به کام آسودی

نیست روزی که سپاه شبش آرد غارت — نیست دینار و درم یا هوس معدودی

حاجتت نیست که یاد طرب کهنه کنی — کی بود در خضر خلد غم امرودی

صد هزاران گره جمع شده بر دل ما — از نصیب کرمش آب شدی بگشودی

صورت حشو خیالات ره ما بستند — تیغ خورشید رخش خفیه شده در خودی

طالب جمله وی است و لقبش مطلوبی — عابد جمله وی است و لقبش معبودی

خادم و مؤذن این مسجد تن جان شماست — ساجدی گشته نهان در صفت مسجودی

ای ایازت دل و جان شمس حق تبریزی — نیست در هر دو جهان چون تو شه محمودی