دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۷۱

به دغل کی بگزیند دل یارم یاری — کی فریبد شه طرار مرا طراری

کی میان من و آن یار بگنجد مویی — کی در آن گلشن و گلزار بخسپد ماری

عنکبوتی بتند پرده اغیار شود — همچو صدیق و محمد من و او در غاری

گل صدبرگ ز رشک رخ او جامه درید — حال گل چونک چنین است چه باشد خاری

هم بگویم دو سه بیتی که ندانی سر و پاش — لیک بهر دل من ریش بجنبان کآری

بس طبیب است که هشیار کند مجنون را — وین طبیبم نهلد در دو جهان هشیاری

آفتاب رخ او را حشم تیغ زنیم — که نخواهیم به جز دیدن او ادراری

ما چو خورشیدپرستیم بر این بام رویم — تا نپوشد رخ خورشید ز ما دیواری

کیست خورشید بگو شمس حق تبریزی — که نگنجد صفتش در صحف گفتاری