دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۷۳

رو رو ای جان سبک خیز غریب سفری — سوی دریای معانی که گرامی گهری

برگذشتی ز بسی منزل اگر یادت هست — مکن استیزه کز این مصطبه هم برگذری

پر فروشوی از این آب و گل و باش سبک — پی یاران پریده چه کنی که نپری

هین سبو بشکن و در جوی رو ای آب حیات — پیش هر کوزه شکن چند کنی کاسه گری

زین سر کوه چو سیلاب سوی دریا رو — که از این کوه نیاید تن کس را کمری

بس کن از شمس مبر نه به غروب و نه شروق — که از او گه چو هلالی و گهی چون قمری