دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۷۴

سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری — که گریزید ز خود در چمن بی‌خبری

رو به دل کردم و گفتم که زهی مژده خوش — که دهد خاک دژم را صفت جانوری

همه ارواح مقدس چو تو را منتظرند — تو چرا جان نشوی و سوی جانان نپری

در مقامی که چنان ماه تو را جلوه کند — کفر باشد که از این سو و از آن سو نگری

گر تو چون پشه به هر باد پراکنده شوی — پس نشاید که تو خود را ز همایان شمری

بمترسان دل خود را تو به تهدید خسان — که نشاید که خسان را به یکی خس بخری

حیله می‌کرد دلم تا ز غمش سر ببرد — گفتم ای ابله اگر سر ببری سر نبری

شمس تبریز خیالت سوی من کژ نگریست — رفتم از دست و بگفتم که چه شیرین نظری