دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۷۵

نی تو شکلی دگری سنگ نباشی تو زری — سنگ هم بوی برد نیز که زیباگهری

دل نهادم که به همسایگیت خانه کنم — که بسی نادر و سبز و تر و عالی شجری

سبزه‌ها جمله در این سبزی تو محو شوند — من چه گویم که تری تو نماند به تری

گرچه چون شیر و شکر با همه آمیخته‌ای — هیچ عقلی نپذیرد ز تو که زین نفری