دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۷۶

شکنی شیشه مردم گرو از من گیری — همه شب عهد کنی روز شکستن گیری

شیری و شیرشکن کینه ز خرگوش مکش — قادری که شکنی شیر و تهمتن گیری

ای سلیمان که به فرمانت بود دیو و پری — بی گنه مور چرا بر سر خرمن گیری

ننگری هیچ غنی را و یکی عوری را — خوش گریبان کشی و گوشه دامن گیری

هین مترس ای دل از آن جور که مؤمن آن جاست — ای دل ار عاقلی آرام به مؤمن گیری

ترک یک قطره کنی ماهی دریا باشی — ترک یک حبه کنی ملکت مخزن گیری

دور از آبی تو چو روغن چو همه او نشوی — چون شدی او پس از آن آب ز روغن گیری

ننگ مردانی اگر او به جفا نیزه کشد — به سوی او نروی و پی جوشن گیری