دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۷۸

هله تا ظن نبری کز کف من بگریزی — حیله کم کن نگذارم که به فن بگریزی

جان شیرین تو در قبضه و در دست من است — تن بی‌جان چه کند گر تو ز تن بگریزی

گر همه زهرم با خوی منت باید ساخت — پس تو پروانه نه ای گر ز لگن بگریزی

چون کدو بی‌خبری زین که گلویت بستم — بستم و می‌کشمت چون ز رسن بگریزی

بلبلان و همه مرغان خوش و شاد از چمنند — جغد و بوم و جعلی گر ز چمن بگریزی

چون گرفتار منی حیله میندیش آن به — که شوی مرده و در خلق حسن بگریزی

تو که قاف نه‌ای گر چو که از جا بروی — تو زر صاف نه‌ای گر ز شکن بگریزی

جان مردان همه از جان تو بیزار شوند — چون مخنث اگر از خوب ختن بگریزی

تو چو نقشی نرهی از کف نقاش مکوش — وثنی چون ز کف کلک و شمن بگریزی

من تو را ماه گرفتم هله خورشید توی — در خسوفی گر از این برج و بدن بگریزی

تو ز دیوی نرهی گر ز سلیمان برمی — وز غریبی نرهی چون ز وطن بگریزی

نه خمش کن که مرا با تو هزاران کار است — خود سهیلت نهلد تا ز یمن بگریزی